Vreugdedansje

Een vreugdedansje? Waarom dan wel? Wel, omdat ik gisteren nog eens een uurtje heb gelopen. Ik kon mezelf motiveren om op zondagmiddag een rondje te gaan lopen in de Bourgoyen. Ik vertrok gewoon thuis, stretchte even aan het fietspad, liep dan de Bourgoyen in, waar men trouwens ongeveer alle paden afgegraven heeft zodat je in een modderbrij mag lopen (eigenlijk wel tof), en liep daar de grote ronde om dan huiswaarts te keren. Dit alles in een mooie tijdsspanne en met een babbel met een oud-schoolgenoot die een stuk trager liep dan ik van ongeveer 50 minuten.

Ik moet zeggen dat het me goed heeft gedaan. Buiten enkel pijntjes tijdens de eerste aantal kilometers op het asfalt was het best oké. Eens op de zachtere bodem in het natuurgebied kwamen alle spieren los om het volle pond te geven. Er zit dus nog snelheid in m'n lijf en de conditie is toch niet zo slecht. Het deed dan ook deugd om te beseffen dat ik de iets meer dan 10 km onder de 50 minuten kon afleggen en toch nog fris aan te komen. De triatlons zijn dan misschien toch een nog niet zo ver van m'n bedshow.

Triatlon: tussen haat en liefde

29 juni was een datum die met rood omcirkeld stond in mijn agenda. Ik keek namelijk al maanden uit naar mijn deelname aan de triatlon van het Meetjesland, een 1/4 non-drafting triatlon.
De nacht ervoor had ik niet zo best geslapen aangezien de zenuwen mij uit m'n slaap hielden. De box voor de wisselzone was al lang op voorhand in orde gestoken zodat ik me daar al geen zorgen meer moest over maken. De fiets was onder handen genomen en de conditie was stelselmatig de hoogte ingejaagd, klaar om er aan te beginnen dus.
Na het gebruikelijke over en weer gehol van inschrijving naar materiaal en wisselzone konden we van start gaan met het zwemmen.
De eerste proef was dus de kilometer zwemmen in de plaatselijke jachthaven. De eerste wave startte tien minuten voor ons, waarna de tweede wave, waar ik me in bevond, van start kon gaan.
Het zwemmen viel reuze mee. Na het inhalen van een groep bedacht ik me dat mijn zwemcapaciteiten toch niet zo slecht zijn... Uiteindelijk kwam ik na 19 minuten en een handvol seconden het water uit en hobbelde ik naar de wisselzone om de fietsproef te beginnen.
Buiten de wisselzone sprong ik de fiets op en zoefde ik over het parcours. Eindelijk kon ik optimaal gebruik maken van mijn opzetstuur waarnaar ik maanden had gezocht. Helaa, het plezier was van korte duur. Na ongeveer duizend meter passeerde ik een chicane, maar jammer genoeg was de tweede bocht ervan net te kort om met snelheid de baas te kunnen. Ik trok mijn remmen dicht, maar het mocht niet baten. Ik schoof met een knal tegen de nadar waar ik met mijn hoofd en arm/pols tegen floepte en op de grond viel. Even dacht ik dat ik m'n boeltje mocht pakken en lichamelijk en materieel gehavend terug naar huis mocht trekken.
Gelukkig viel de materiele schade goed mee, de remmen wat recht zetten en de ketting terug op de tandwielen en ik kon weer vertrekken. Ook de lichamelijke schade was beperkt. Mijn voortanden voelden wat vreemd aan en de pols trok tegen, maar het viel best mee. (Achteraf bleek de pols zwaar gekneusd, dat veronderstel ik toch, want op het moment van schrijven doet die wel wat pijn, maar zo'n erg is het niet denken we).
Ik kon dus weer vertrekken en een uur en veertig minuten kwam ik opnieuw in de wisselzone om de loopschoenen aan te trekken. Ik was al enorm vermoeid en voelde dat het lopen niet zo best meer ging lukken, maar goed, ik kon mijn supporters toch moeilijk teleurstellen door op te geven. Het werd een helse looptocht met veel wind en lange rechte stukken waarbij de zon hevig brandde.
Na 3 looprondes en alweer een uur later kwam ik over de finisch gelopen waarna ik me liet begaan in het water en fruit dat er werd uitgedeeld. 2 uur en 40 minuten afzien, dat was het. Evenveel haat en liefde op diezelfde tijd. Het is toch iets vreemd, zo lang afzien en het toch nog steeds opnieuw doen. Nu ja, de pols zal wel uitwijzen of we het opnieuw doen, maar het kopke zegt alvast van wel.

Loperig

Jawel, de conditie krijgt een boost, eindelijk. De motivatie is terug om weer het volle pond te geven en een lekker tempo te halen tegen eind juni wanneer ik deelneem aan de triatlon van Eeklo.
Onlangs kreeg ik een nieuwsbrief van een of andere website waarin een link stond naar myasics.nl waar je een online trainingsschema kon vinden. Ik waagde me het erop en schreef me er voor in. Leuk ding, maar een topatleet word je er natuurlijk niet mee, maar dat hoeft ook niet zo nodig. Ik klikte aan dat ik eind juni 10 km in 45 minuten wilde lopen en het brein achter de site vertelde me dat dat haalbaar was. Ik train er nu al 2 weken mee en de vooruitgang is al merkbaar, het doel is niet meer veraf. Vandaag liep ik nog 8.6 km in 40 min, heerlijk, en zonder pijn die ik tot voor kort telkens weer voelde.
Wijs, wijs wijs!

Vochtig

Jeetje, ik juichte wat te vroeg over de zon die ons zijn glimlach toonde. Ik rende vandaag rond 3u mijn huis uit om een looptraining aan te vatten en wat zag ik? Grijze wolken, hmmm. Geen goed teken toen het er in de verte nog grijzer uitzag, maar goed, ik wou mijn training niet staken.
Enkele kilometers later voelde ik een drupje... En nog drupjes, tot na enige tijd mijn shirt bijna verzoop! Maar goed, mijn geen mogelijkheid tot terugkeren want de weg die ik aflegde was al even lang als de weg die nog restte en ja, ik was toch al nat. Huppelend door de plassen zette ik m'n training voort, op weg naar de welverdiende douche waar de zon gelukkig wel scheen.

The day after

Zoals je misschien hebt gelezen nam ik gisteren deel aan de Vlaamse Ardennenloop in Oudenaarde. Zoals verwacht was het dus lastig. De bergjes waren stijl en lang, net zoals de afdalingen.

Grafiekje van de hoogteverschillen op het parcours (JC De Pinte)

Joachim, Maarten en ik kwamen toe rond kwart over zeven, we haalden ons borstnummer op, liepen nog wat warm en trokken dan naar de start. Na een korte speech en wat aanwijzingen van de voorzitter van Joggingclub De Pinte vertrokken we in draf richting eerste afdaling, dit aangezien we op de heuvel zelf vertrokken. De eerste kilometer ging snel, iets te snel volgens mij want ik moest al snel het eerste groepjes lossen. Ik kwam er op het einde van de afdaling dan wel terug bij, maar we moesten onmiddellijk al een steil stuk op. Daar voelde ik dat ik te snel was vertrokken en nam dus gas terug. Ik pikte aan bij het achtervolgende groepje, maar dat duurde niet lang. Vanaf de top liep ik alleen. We daalden op een gevaarlijk aardewegje met stenen en greppels om zo aan de volgende klim te beginnen, de Hekkebrug. snel ging het niet, maar ik ging toch vooruit. Gelukkig waren we dan al ongeveer halfweg, maar moest dan wel even stoppen aangezien mijn dijspier begon te verkrampen en zo m’n knie deed ‘klikken’. Gelukkig was dit snel over en kon verder lopen De bevoorrading deed deugd, een glas fris water en een appelsientje vlogen er snel in. Op naar de volgende klim dus, de Onderbossenarestraat. Deze klim duurde lang, echt héél lang. Ik geloof anderhalve kilometer. Na met een slakkegangetje naar boven te zijn gehold mochten we beginnen aan de afdaling die ook een hele poos duurde. Je zou zeggen, dalen, wat fijn, maar ik kan je verzekeren dat het veel lastiger is dan je zou denken. Te snel dalen is gevaarlijk, maar uiteindelijk moet je toch ook snelheid maken. Afremmen is de boodschap, maar ook pijnlijk… De laatste klim was de Eikenberg, waar de renners tijdens de Ronde van Vlaanderen ook over moeten. Voor de klim begon stond een bordje waarom de afstand stond. 1750 meter vermeldde die. Ik wist niet of het alleen de klim was of de klim en da afdaling samen, maar zou zeker een hevig klimmetje worden aangezien er delen van 11% in zaten. Gelukkig viel het nog mee aangezien ik nog energie had om de helling op een deftige mannier te nemen. Toen ik boven was bleek de finish niet ver meer te zijn. Ik liep met een tijd van 56 minuten over de meet. Zes minuten langer dan ik had gehoopt, maar volgens mij zeker geen slechte prestatie. Volgend jaar beter dus, maar de conditie zit snor voor Berlare.

Achteraf kregen we nog een pint in ruil voor ons borstnummer en mochten we nog enkele broodjes naar binnen werken. Daarna gingen we ons douchen bij Joachim, maar daar hadden ze het warme water nog niet uitgevonden...

• Joggingclub De Pinte (organisator)

Vlaamse Ardennenloop

Zodadelijk vertek ik met Joachim, Maarten en Thomas naar Oudenaarde waar ik samen met hen zal deelnemen aan de Vlaamse Ardennenloop dat door joggingclub De Pint wordt ingericht. We zullen met hen een aantal Vlaamse bergen beklimmen en afdalen en dit gedurende 12 kilometer. Ik ben wel benieuwd hoe het met mijn conditie gesteld is, zeker nadat ik een aantal dagen gaan fietsen ben op oneffen terrein. De kilootjes zijn er niet minder op geworden, maar hopelijk staat de conditie toch al wat scherper. Het zal wel moeten, aangezien over iets meer dan een maand de triatlon van Berlare al op gang wordt geschoten.
Vanaf half zeven zal ik dus 'mijn kloten' gaan afzien, maar hoop het zo kort mogelijk te trekken. Ik dacht aan 50 minuten, maar vrees dat ik er iets langer over zal doen. Jullie komen het wel te weten op een later tijdstip, als ik niet ergens langs de baan ben ingestort dan toch...

Conditie in eerste versnelling

Vier augustus staat voor mij met rood omkringd op de kalender. Dan vindt namelijk de triatlon van Berlare plaats. Ik nam vorig jaar al deel en hoop dit jaar m'n prestatie te evenaren of te verbeteren. Daarom ging ik vandaag nog eens lopen, iets wat ik ruim een maand niet meer had gedaan. Ik was dus benieuw hoe het zou gaan.
Al bij al viel het goed mee. Ik koos voor een korte loop van ongeveer 20 minuten. Ik begon er niet te snel aan zodat ik zeker geen last zou krijgen aan knieën en scheenbenen wat vroeger wel vaak het geval is geweest. Ik dreef langzaam het tempo op en de laatste vijf minuten ging het toch tamelijk hard en toch vlot. Achteraf bleek dat ik een gemiddelde hartslag van 163 haalde. Niet slecht na een poosje "antilopen".
Vrijdag ging ik al zwemmen, dus m'n sportieve activiteit zit duidelijk in de lift. Met m'n nieuwe zwembril (die nog tamelijk wat water binnenlaat) zwommen Joachim en ik eerst 4x100m en daarna nog 500 in één ruk. Tamelijk rustig momenteel, maar de toekomst zal meer zweet en tranen kosten... Over iets meer dan 2 maand moet ik al een deftige conditie hebben, maar met een vakantie naar de Mont Ventoux en een Ardennentrip met de fiets in het vooruitzicht, zal dat hopelijk wel lukken. To be continued...