Triatlon: tussen haat en liefde
29 juni was een datum die met rood omcirkeld stond in mijn agenda. Ik keek namelijk al maanden uit naar mijn deelname aan de triatlon van het Meetjesland, een 1/4 non-drafting triatlon.
De nacht ervoor had ik niet zo best geslapen aangezien de zenuwen mij uit m'n slaap hielden. De box voor de wisselzone was al lang op voorhand in orde gestoken zodat ik me daar al geen zorgen meer moest over maken. De fiets was onder handen genomen en de conditie was stelselmatig de hoogte ingejaagd, klaar om er aan te beginnen dus.
Na het gebruikelijke over en weer gehol van inschrijving naar materiaal en wisselzone konden we van start gaan met het zwemmen.
De eerste proef was dus de kilometer zwemmen in de plaatselijke jachthaven. De eerste wave startte tien minuten voor ons, waarna de tweede wave, waar ik me in bevond, van start kon gaan.
Het zwemmen viel reuze mee. Na het inhalen van een groep bedacht ik me dat mijn zwemcapaciteiten toch niet zo slecht zijn... Uiteindelijk kwam ik na 19 minuten en een handvol seconden het water uit en hobbelde ik naar de wisselzone om de fietsproef te beginnen.
Buiten de wisselzone sprong ik de fiets op en zoefde ik over het parcours. Eindelijk kon ik optimaal gebruik maken van mijn opzetstuur waarnaar ik maanden had gezocht. Helaa, het plezier was van korte duur. Na ongeveer duizend meter passeerde ik een chicane, maar jammer genoeg was de tweede bocht ervan net te kort om met snelheid de baas te kunnen. Ik trok mijn remmen dicht, maar het mocht niet baten. Ik schoof met een knal tegen de nadar waar ik met mijn hoofd en arm/pols tegen floepte en op de grond viel. Even dacht ik dat ik m'n boeltje mocht pakken en lichamelijk en materieel gehavend terug naar huis mocht trekken.
Gelukkig viel de materiele schade goed mee, de remmen wat recht zetten en de ketting terug op de tandwielen en ik kon weer vertrekken. Ook de lichamelijke schade was beperkt. Mijn voortanden voelden wat vreemd aan en de pols trok tegen, maar het viel best mee. (Achteraf bleek de pols zwaar gekneusd, dat veronderstel ik toch, want op het moment van schrijven doet die wel wat pijn, maar zo'n erg is het niet denken we).
Ik kon dus weer vertrekken en een uur en veertig minuten kwam ik opnieuw in de
wisselzone om de loopschoenen aan te trekken. Ik was al enorm vermoeid en voelde dat het lopen niet zo best meer ging lukken, maar goed, ik kon mijn supporters toch moeilijk teleurstellen door op te geven. Het werd een helse looptocht met veel wind en lange rechte stukken waarbij de zon hevig brandde.
Na 3 looprondes en alweer een uur later kwam ik over de finisch gelopen waarna ik me liet begaan in het water en fruit dat er werd uitgedeeld. 2 uur en 40 minuten afzien, dat was het. Evenveel haat en liefde op diezelfde tijd. Het is toch iets vreemd, zo lang afzien en het toch nog steeds opnieuw doen. Nu ja, de pols zal wel uitwijzen of we het opnieuw doen, maar het kopke zegt alvast van wel.
De nacht ervoor had ik niet zo best geslapen aangezien de zenuwen mij uit m'n slaap hielden. De box voor de wisselzone was al lang op voorhand in orde gestoken zodat ik me daar al geen zorgen meer moest over maken. De fiets was onder handen genomen en de conditie was stelselmatig de hoogte ingejaagd, klaar om er aan te beginnen dus.
Na het gebruikelijke over en weer gehol van inschrijving naar materiaal en wisselzone konden we van start gaan met het zwemmen.
De eerste proef was dus de kilometer zwemmen in de plaatselijke jachthaven. De eerste wave startte tien minuten voor ons, waarna de tweede wave, waar ik me in bevond, van start kon gaan.
Het zwemmen viel reuze mee. Na het inhalen van een groep bedacht ik me dat mijn zwemcapaciteiten toch niet zo slecht zijn... Uiteindelijk kwam ik na 19 minuten en een handvol seconden het water uit en hobbelde ik naar de wisselzone om de fietsproef te beginnen.
Buiten de wisselzone sprong ik de fiets op en zoefde ik over het parcours. Eindelijk kon ik optimaal gebruik maken van mijn opzetstuur waarnaar ik maanden had gezocht. Helaa, het plezier was van korte duur. Na ongeveer duizend meter passeerde ik een chicane, maar jammer genoeg was de tweede bocht ervan net te kort om met snelheid de baas te kunnen. Ik trok mijn remmen dicht, maar het mocht niet baten. Ik schoof met een knal tegen de nadar waar ik met mijn hoofd en arm/pols tegen floepte en op de grond viel. Even dacht ik dat ik m'n boeltje mocht pakken en lichamelijk en materieel gehavend terug naar huis mocht trekken.
Gelukkig viel de materiele schade goed mee, de remmen wat recht zetten en de ketting terug op de tandwielen en ik kon weer vertrekken. Ook de lichamelijke schade was beperkt. Mijn voortanden voelden wat vreemd aan en de pols trok tegen, maar het viel best mee. (Achteraf bleek de pols zwaar gekneusd, dat veronderstel ik toch, want op het moment van schrijven doet die wel wat pijn, maar zo'n erg is het niet denken we).
Ik kon dus weer vertrekken en een uur en veertig minuten kwam ik opnieuw in de
wisselzone om de loopschoenen aan te trekken. Ik was al enorm vermoeid en voelde dat het lopen niet zo best meer ging lukken, maar goed, ik kon mijn supporters toch moeilijk teleurstellen door op te geven. Het werd een helse looptocht met veel wind en lange rechte stukken waarbij de zon hevig brandde.Na 3 looprondes en alweer een uur later kwam ik over de finisch gelopen waarna ik me liet begaan in het water en fruit dat er werd uitgedeeld. 2 uur en 40 minuten afzien, dat was het. Evenveel haat en liefde op diezelfde tijd. Het is toch iets vreemd, zo lang afzien en het toch nog steeds opnieuw doen. Nu ja, de pols zal wel uitwijzen of we het opnieuw doen, maar het kopke zegt alvast van wel.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten