Zoals je misschien hebt gelezen nam ik gisteren deel aan de Vlaamse Ardennenloop in Oudenaarde. Zoals verwacht was het dus lastig. De bergjes waren stijl en lang, net zoals de afdalingen.
Grafiekje van de hoogteverschillen op het parcours (JC De Pinte)
Joachim, Maarten en ik kwamen toe rond kwart over zeven, we haalden ons borstnummer op, liepen nog wat warm en trokken dan naar de start. Na een korte speech en wat aanwijzingen van de voorzitter van Joggingclub De Pinte vertrokken we in draf richting eerste afdaling, dit aangezien we op de heuvel zelf vertrokken. De eerste kilometer ging snel, iets te snel volgens mij want ik moest al snel het eerste groepjes lossen. Ik kwam er op het einde van de afdaling dan wel terug bij, maar we moesten onmiddellijk al een steil stuk op. Daar voelde ik dat ik te snel was vertrokken en nam dus gas terug. Ik pikte aan bij het achtervolgende groepje, maar dat duurde niet lang. Vanaf de top liep ik alleen. We daalden op een gevaarlijk aardewegje met stenen en greppels om zo aan de volgende klim te beginnen, de Hekkebrug. snel ging het niet, maar ik ging toch vooruit. Gelukkig waren we dan al ongeveer halfweg, maar moest dan wel even stoppen aangezien mijn dijspier begon te verkrampen en zo m’n knie deed ‘klikken’. Gelukkig was dit snel over en kon verder lopen De bevoorrading deed deugd, een glas fris water en een appelsientje vlogen er snel in. Op naar de volgende klim dus, de Onderbossenarestraat. Deze klim duurde lang, echt héél lang. Ik geloof anderhalve kilometer. Na met een slakkegangetje naar boven te zijn gehold mochten we beginnen aan de afdaling die ook een hele poos duurde. Je zou zeggen, dalen, wat fijn, maar ik kan je verzekeren dat het veel lastiger is dan je zou denken. Te snel dalen is gevaarlijk, maar uiteindelijk moet je toch ook snelheid maken. Afremmen is de boodschap, maar ook pijnlijk… De laatste klim was de Eikenberg, waar de renners tijdens de Ronde van Vlaanderen ook over moeten. Voor de klim begon stond een bordje waarom de afstand stond. 1750 meter vermeldde die. Ik wist niet of het alleen de klim was of de klim en da afdaling samen, maar zou zeker een hevig klimmetje worden aangezien er delen van 11% in zaten. Gelukkig viel het nog mee aangezien ik nog energie had om de helling op een deftige mannier te nemen. Toen ik boven was bleek de finish niet ver meer te zijn. Ik liep met een tijd van 56 minuten over de meet. Zes minuten langer dan ik had gehoopt, maar volgens mij zeker geen slechte prestatie. Volgend jaar beter dus, maar de conditie zit snor voor Berlare.
Achteraf kregen we nog een pint in ruil voor ons borstnummer en mochten we nog enkele broodjes naar binnen werken. Daarna gingen we ons douchen bij Joachim, maar daar hadden ze het warme water nog niet uitgevonden...
