Morgen hebben we al onze eerste bestemming bereikt en woensdag stonden we al onder de Eifeltoren te glunderen. Met andere woorden, we staan aan de vooravond van ons vertrek richting Rome. Hopelijk houden de weergoden zich wat gedeisd en kunnen we morgen dan ook met de zon in de snoet vertrekken richting verre zuiden.De komende dagen zullen wat eentonig worden, maar eens we Parijs en Fontainebleau voorbijgereden zullen zijn zal het landschap aan schoonheid winnen. Het zal dan ook wel wat heuvelachtiger beginnen worden eens we richting Nantua en Geneve rijden.
Morgen dus naar Houplines, een plek die we 3 jaar geleden ook al aandeden tijdens de reis in het noorden van Frankrijk. Een beetje nostalgie dus...
Aangezien ik vanuit een Jenaplanschool kom en naar het Freinetonderwijs verhuis kreeg ik een boekje te leen van m'n directrice. Het heet 'Petersen en Freinet, Jenaplan & Moderne school' en handelt over de gelijkenissen tussen het Jenaplanonderwijs en het Freinetonderwijs. Ik las nog maar enkele pagina's in het boekje en stuitte al snel op iets dat interessant bleek te zijn. Een pagina met twee foto's en tekst eronder. Het waren de de foto's van Peter Petersen en Celestin Freineit. Dit waren de bezielers van het Jenaplanonderwijs en het Freinetonderwijs. De pagina vertelde over de plaatsen waar ze werden geboren en waar ze stierven. Zo bleek dat Petersen eigenlijk niet uit Jena kwam maar werd geboren in Grossenwiehe, het noorden van Duitsland. Later verhuisde hij dan naar Jena waar hij z'n onderwijspedagogiek in de praktijk bracht. Freinet daarentegen was een Fransman, geboren in Gars, het zuiden van Frankrijk, en gestorven in Vence. Wat me opviel bij het bekijken van het kaartje dat erbij hoorde was dat Gars en Vence vrij dicht in de buurt van Nice liggen. Na wat opzoekwerk bleek de route van deze zomer vlakbij te liggen zodat een bezoekje aan deze twee dorpen toch wel een must wordt, al is het maar omdat ze vrij afgelegen liggen en rustig en idyllisch lijken. De reis wordt niet enkel een toeristisch tripje, neen, we nemen onze job mee op de fiets!
Een Brooks zadel. Zag u het al eerder? Waarschijnlijk wel. Je dacht waarschijnlijk, wat een oude peetjesding! Het lijkt inderdaad wel wat zo, maar het zit namelijk wel heerlijk. Nu ja, dat laatste hoorde en las ik toch, want ik kocht de mijne pas vandaag en het moet dus nog wat kilometers ingereden worden om het te voelen. Het moet dus nog gevormd en flexibeler worden om er optimaal van te kunnen profiteren.
Een Brooks zadel is een lederen deck uit puur koeienhuid, bevestigd op een stalen onderstel en vastgehecht met koperen klinknagels. Zelf koos ik voor de Flyer, een trekkingversie die minder breed is dan een stadsfietsversie omdat de positie van het zadel ten opzichte van je stuur quasi even hoog is. Eronder zitten ook twee vrij grote veren die de bulten in de weg moeten verzachten naar m'n achterwerk toe.
De voordelen van een lederen zadel is het dat het zich naar je achterwerk vormt en dus gemakkelijk zit. Het wordt ook nooit warm en verlucht prima door de poreuze eigenschappen van het leder. Bij een gelzadel heb je ook het risico dat je gelzakjes scheuren, maar dat zal je niet tegenkomen bij de mijne.
Het zadel heeft ook wel enkele nadelen, zo moet je hem regelmatig eens invetten en af en toe bijstellen om het leer strak te houden. Ook moet die tijdens regenweer afgedekt worden om uitzakking te voorkomen bij het rijden op een nat zadel.
De firma Brooks is Brits, gevestigd in Smethwick en hebben al ervaring sinds 1866.
picture: td.tony
Zo, de fietsreis is gepland. Gisterenavond kwamen Fred en ik samen om de route nog een keer te bekijken en eventuele foutjes nog eruit te halen.
We vertrekken dus zonder Tina en haar gevolg aangezien wij toch de Alpen willen overtrekken in plaats van Marseille aan te doen. Het zal dan wel een heel stuk lastiger zijn aangezien we de hoogst geplaveide pas ( ±2750m)van Frankrijk over moeten maar het zal dan ook een pak mooier rijden zijn.
Onze reis start op 6 juli hier in Gent om dan in drie dagen naar Parijs te rijden waar we een dagje de stad zullen bezoeken. Nadat we Parijs hebben aangedaan begint de trip naar Genève maar ondertussen doen we ook Fontainbleau en Tournus aan ik al overnachtte onderweg naar de Ventoux. Vanaf Genève zal het dan ook zwaar worden aangezien we dan echt de Alpen intrekken. Via Albertville komen we na heel wat stijgen in Val D'Isere terecht waar het klimmen nog zeker niet ten einde is. De wegen van de Tour de France zullen verder de onze worden met de legendarische klim op de Télégraphe. Gelukkig is er na elke klim een afdaling, daarom nemen we dan een een setje nieuwe remblokjes mee.
Eens in Nice gepasseerd rijden we langs de kust door Monaco en San Remo waar de dan de Cipressa en de Poggio overgaan of passeren. Verder rijden we langs Genova naar Pisa en zo naar Firenze waar we elk een dagje toerist zijn. Na Firenze komen we dan in Siena, de Middeleeuwse stad met z'n paardenrennen. Daar blijven we zeker ook en dagje en wanen we ons even Bond in de film Quantum of Solace. De laatste energie zal dan op de weg naar Rome wegglijden wat onze eindbestemming is.
Hoewel, van die eindbestemming zijn we nog niet helemaal zeker. Toen we de reis bespraken zagen we het eiland Corsica liggen wat ook een mooie eindbestemming zou kunnen zijn. Nog even over nadenken, maar het zou zeker een mooie klap op de vuurpijl kunnen worden.
Goed, we zijn dan in Rome of op Corsica geraakt, maar dan zijn we natuurlijk nog niet thuis. Wel, de weg naar huis, daar zorgt de trein voor. Na al ons tweewielergeweld verdienen we wel wat meer wieltjes onder ons achterwerk.
Biketrip 2009 weergeven op een grotere kaart
Zoals jullie al kunnen lezen hebben ben ik samen met Joachim op fietsreis geweest door de Ardennen. We zouden drie dagen rijden om uiteindelijk in Bohan uit te komen.
De eerste dag reden we naar Mons. Ik kwam bij Joachim aan rond half 10 waar we dan samen de tocht zouden aanvatten. Na zijn zakken nog wat lichter te hebben gemaakt vertrokken we rond half 11 zuidwaarts. In de voormiddag leek niet al te zonnig, maar in de namiddag kwam de zon ons toch vergezellen zodat we ’s avonds een mooi rood kleurtje kregen… We passeerden dorpjes met vreemde namen, waaronder Erwetegem. We beklommen de Muur van Geraardsbergen waar we dan ook onze boterhammetjes naar binnen speelden. Na vele dropjes, boerenerven, kasseiwegen en stof kwamen we zonder noemenswaardige problemen in Mons op de camping aan. We trokken even de stad in om inkopen te doen waarna we een heerlijke en welverdiende douche namen. Daarna begonnen we met het koken, spaghetti bolognese, altijd lekker. We hadden net afgeruimd toen de regen ten tonele verscheen. We vluchtten dus naar het afwaskot waar enkel onze handen nat konden worden. Aangezien het bleef regenen besloten we naar het centrum van Mons te trekken om daar iets achterover te slaan. Later belanden we dan terug in onze tent waar we nog even rustig in ons boek lazen.
De volgende ochtend werden we wakker in een mooi zonnetje. Het kraaien van de haan verplichtte ons de dag een goedemorgen te wensen. Na een ontbijt en het opbreken van ons kampement trokken we steeds zuidelijker, niet nadat we een set snelbinders hadden aangeschaft bij de plaatselijke fietsboer om Joachim z’n sporttas op z’n plaats te houden. Het eerste deel van de etappe reden we lang een grote weg waar we een klein verhard landweggetje insloegen. Vanaf daar werd het landschap rustiger en mooier. De glooiingen werden alsmaar hoger en lastiger. We stopten af en toe om een mooi kiekje te nemen van het golvende landschap. Plots hoorde ik een onheilspellend geluid, komende van m’n wiel. Jawel, mijn binnenband had het begeven. Niet veel later reed ik het gras in, zwierde de bagage in het gras en plaatste m’n fiets op z’n kop. Een poosje later was de band weer opgeblazen en konden we verder, maar met m’n minimopje is het niet zo makkelijk de band keihard op te blazen. Niets aan te doen, we moesten verder. Na heel wat op en neer gereden te hebben, schuilen voor een regenbui, het vinden van eten en een kort bezoek in Beaumont kwamen we na een zeventig tal kilometer aan in Vogenée waar we overnachtten. Opnieuw genoten we van de douche en het avondmaal dat deze keer bestond uit een voorgerecht van vis met ui en het hoofdgerecht waren gehaktballen in tomatensaus met rijst. Makkelijk te bereiden dus. Na een korte wandeling en een glaasje wijn kropen we onder de wol om de volgende dag met frisse benen aan te vatten.
De derde dag was meteen onze laatste fietsdag. Het was een lastige dag aangezien we voornamelijk klommen. We reden opnieuw voortdurend op en neer door het landschap. Toen Joachim ‘een parkje’ zag moesten we nog een venijnig klimmetje op. Het bleek uiteindelijk geen parkje te zijn, maar we rustten daar toch een poosje uit. In het afdalen hoorde ik een knal, een spaak gesprongen. Die had ik natuurlijk niet in reserve mee, dus reed ik maar de rest van de kilometers met een wiebelende velg. De weg was nog ver, maar we rustten even uit op een terrasje waar we zelfs een klein applaus kregen toen we passeerden. Enkele kilometers verder verslonden we ons middagmaal op een mooi, maar niet zo welriekend uitzichtpunt. We reden dan verder naar de Maas waarna we een lange klim moesten overleven. We klommen gedurende zes kilometer langs een tamelijk brede baan. De klim leek na elke bocht over te gaan naar een afdaling, maar eens je voorbij de bomen keek werd je telkens weer ontgoocheld. Uiteindelijk werden we beloond door een afdaling, maar die duurt altijd veel minder lang dan de klim… We bevonden ons al een poosje in Frankrijk, maar verlieten het als snel. We reden nog even fout zodat we het zevende hoogste punt van België op mochten rijden en weer in sneltreinvaart konden afdalen. Niet zo veel later, na een heel lange afdaling, reden we Bohan binnen, ons eindpunt. We zetten nog ons tentje op naast de Semois waar we zelfs ons eigen sanitaire blok kregen. We dronken nog wat op een terrasje dat open gehouden werd door twee Limburgers. Ons Frans hoefde dus niet zo best te zijn.
Dag vier was een uitslaapdag. We stonden pas laat op want dat bleek nodig te zijn na 3 dagen fietsen. Toen ik me wou gaan douchen bleek het water afgesloten te zijn in ons washok. Ik besloot het andere hok uit te proberen de loodgieter aantrof die me vertelde dat er die dag geen water zou zijn. Jammer, dus geen lekkere douche. Ik besloot dan maar een duik te nemen in de Semois. Joachim met de camera in de aanslag en ik het water in. Het was pokkekoud en als een bang waterkieken waste ik met maar heel snel en klom er niet al te nat weer uit… In de namiddag maakten we een korte wandeling naar de ‘Tables des Fées’ waarna we opnieuw een terrasje deden. Terug op de camping gekomen namen we een duik in de Semois waar we een tijdje vertoefden, heerlijk. We lazen nog wat in ons boek voordat we uit gingen eten. Joachim trakteerde op een lekkere maaltijd, waarna we terug tentwaarts keerden om te gaan knorren.
De laatste dag keerden we terug met de trein. Na een twintigtal kilometer te hebben gefietst kwamen we in Gedine aan waar we de trein zouden nemen. De trein die we nodig hadden was net vertrokken en de volgende zou pas anderhalf uur later het station binnenrijden. We hadden dus tijd genoeg om onze boterhammen op te eten. Om half 2 namen we dan de trein die ons veilig en wel vier en een half uur later in Gent afzette.
Foto's kan je vinden op m'n Flicker.com.
De derde dag verplaatsen we ons tussen Vogenée en Bohan, onze eindbestemming. Onderweg doen we het stadje Beaumont aan, waar we natuurlijk een kort uitstapje moeten doen. In Bohan aan de Semois ligt onze camping, Camping Confort. Toen ik nog wat jonger was ben er ik al enkele keren gaan kamperen. Ik bouwde toen dammen in de Semois, maakte er wandelingen op de omliggende heuvels en staken stiekem de grens over naar Frankrijk.
