Gedachten en feiten
Jep, het zit erop. De reis bedoel ik dan. Sinds zaterdagavond zijn Fred en ik terug in het land en tracht ik weer aan het normale leven gewend te geraken.
De trip begon meer dan een maand geleden op m'n oprit die ervoor zorgde dat we heelhuids op de tarmac terecht kwamen. Een rustige trip bracht ons naar de eerste bestemming die ons een voorsmaakje gaf van wat nog moest komen. Het kampeergevoel, het rijden, de andere omgeving en het zweet kwam me alweer gezellig tegemoet. Het gevoel dat we echt op weg waren kregen we pas toen we Parijs binnenreden na een veel te lange rit. De atmosfeer van de grote stad vertelde me dat we aan een tamelijk rijk avontuur begonnen waren. De trek naar de Alpen begon vlak na het uitrijden van Parijs. Het landschap werd glooiender en het lichaam moest meer energie putten om de kilometers te malen.
De Alpen waren een doel. Het idee alleen al dat we die over zouden gaan rijden deed me glunderen. Het leek allemaal kinderspel, maar eens de grote cols waar ook de renners uit grote rondes op rijden opdoken bleek het toch wat trager te rijden dan ik me had voorgesteld bij het plannen. De trappers kreeg ik maar net rond en de liters zweet die ik verloor waren tekenen van vrij grote krachtinspanningen die ik moest leveren om de grilheid van de bergen meester te kunnen. Prachtig en zalig was het om de top van de col te gaan verkennen. De paden die je enkele uren geleden zo deden kreunen kon ik nu van bovenaf begluren als een herder z'n pas gevatte schapen. M'n stalen ros liet met niet in de steek tijdens het klimwerk, zeker als je bekijkt dat de horde wielertoeristen die me voorbijstaken op carbonnen tweewielers me begaapten als koeien en toch niet zoveel sneller de muur opdraafden.
Na de Alpen kwam Italië aan de beurt. Ik wist niet goed wat te verwachten, maar aangezien we vooral langs de kust zouden rijden dacht ik aan mooie uitgerekte stranden afgewisseld met rotsformaties die de naam kust eer zouden aandoen. Helaas was dat idee niet zo reëel. De commerciële activiteiten blijken blijkbaar belangrijker dan de schoonheid van de natuur. Nu, gelukkig was dit niet overal het geval, maar toch te veel naar m'n zin. De ritten werden lastig, voornamelijk door de hoge temperaturen die me toch zwaar bleken te vallen. Het woord 'aqua' was er eentje die vaak door m'n hoofd speelde en dan bedoel ik niet het water van de zee die uitgestrekt langs m'n rechterkant te vinden was. Het water dat we 's ochtends meenamen vanuit de campings werd snel warm en bronnetjes en kraantjes waren iets minder snel te vinden dan we hadden gehoopt.
Firenze was ons nog even gunstig gezind en wou ons blijkbaar niet lostlaten. De stad die ons wat teleurstelde kreeg ons in z'n macht en liet ons op onze passen terugkeren toen Fred z'n achteras brak en onze reis deed kantelen. De onfortuinlijke as deed ons vanuit Firenze treinen naar Rome waar we het lieten herstellen. Na enig gefluister over rijden van Rome naar Siena bleek het vertrouwen in de fiets niet hersteld en traden we van dit hersenspinsel af. De dagen in Rome waren gezellig en mooi en de stad is echt de moeite waard om te bezoeken. Het wandelen door Romeins erfgoed is voor iedereen wel een leuk vertoeven.
De trein die ons een gat in de geldbuidel bezorgde bracht ons naar München. München is fijn, echt waar. Niet alleen om z'n bier en worst, maar ook om z'n vrij beladen verleden uit allerlei hoeken. Een dagje volstaat niet om de stad te bewonderen, maar het gaf een glimp van wat het allemaal te bieden heeft. Ik reis er zeker nog eens heen.
Uiteindelijk gleed ik zaterdagavond toe bij me thuis. Na zeven treinen en een vermoeid lichaam wierp ik mezelf op m'n zachte bed, dromend over latere fietsavonturen.
